Auteur Topic: 16-02-2003, Meneer Michels, door Kees Jansma.  (gelezen 1818 keer)

0 leden en 1 gast bekijken dit topic.

Offline superjari

  • Vriend van AjaxForum
  • Legende
  • *****
  • Berichten: 12284
  • Reputation: +1/-0
    • Bekijk profiel
    • http://www.footygoal.net
16-02-2003, Meneer Michels, door Kees Jansma.
« Gepost op: 17 februari 2003, 12:46:10 »
Citaat
Hij was moe, die donderdagavond. Je kon dat zien aan zijn ogen, die sikkeneurig heen en weer draaiden en aan zijn constant gefronste wenkbrauwen. De spelers wisten het ook. 'De Bul is niet aanspreekbaar', grinnikten zij. Een enkeling, wetend dat de bui bij de baas wel zou overdrijven, vroeg olijk of hij straks vroeg het mandje in zou duiken. 'Inderdaad', grauwde hij, alsof hij pal voor een degradatieduel stond in plaats van een EK-finale. Maar Gullits verzoek om met de voltallige spelersgroep een avondconcert van Whitney Houston bij te mogen wonen, honoreerde hij direct. 'Je doet maar', zei hij, en had het niet eens meer over een tijdslimiet.

En dus vertrokken zij, rond de klok van acht, vanuit familiehotel Huber, in Unterhaching, naar de Olympiahalle in München. Een vrolijk stel, dat alsof het een schoolreisje betrof duwend en trekkend aan elkaar de bus in viel. Hij keek ernaar, zwijgend, de handen op de rug. Klaarblijkelijk had hij net een douche geprobeerd, zijn natte kuifje piekte weerbarstig de verkeerde kant op. 'Welterusten, trainer', groette Van Breukelen gniffelend. Wouters knikte alleen maar, Gullit lachte. Het zou vooral zíjn avond worden.

Zuchtend draaide hij zich om, nadat de bus uit het zicht was verdwenen, en ontdekte mij. 'Moet je werken?', vroeg-ie. En schouderophalend, sjokkend naar zijn kamer en doelend op de vertrekkende jeugd, glimlachte hij: 'De generatiekloof, nietwaar?' Ruim twee uur later, terwijl zijn spelers zich nog altijd vergaapten aan Whitney Houston, kwam ik hem tegen. Vreemd, maar heel zeker wist ik op dat moment dat hij even lekker wilde kletsen, praten over niks, over thuis, over van alles en nog wat. Hij keek zo vragend, aarzelend. 'Lukt het?', stelde hij, gebarend naar de NOS tv-kamer, die naast de ontbijtzaal was ingericht. ?t Gaat, luidde het antwoord, het gaat altijd. En weg was het moment. Hij ging definitief onder de wol, ik wachtte op de spelers die bij thuiskomst nog even voor de camera over hun belevenissen zouden vertellen.

Nooit, werkelijk nooit, was er enig privé-contact tussen Michels en mij.

(uit: Omzien naar de zomer van 1988, dat ik rond de jaarwisseling van 1988/89 speciaal schreef voor de relaties van de BV Weekbladpers)

Er verscheen vorige week een boek (van Bert Hiddema) over Rinus Michels, er was een tv-documentaire (van Jack van Gelder), iedere zichzelf respecterende krant portreerde of ondervroeg hem. Want De Bul, De Sfinx, De Generaal vierde zijn 75ste verjaardag. Dus moet ook ik over hem schrijven. Tenslotte verbleef ik in 1988 bijna een maand in zijn nabijheid. Ik meende hem enigszins te kennen vanuit zijn allereerste Ajax-periode als trainer, toen hij het mes in de club zette, en uit 1974 toen Nederland Vize-Weltmeister werd. Ik liet zowat alle denkbare cliché?s op hem los: hard, meedogenloos, soms contactgestoord, eigengereid, ad rem, onkneedbaar - maar bovenal de baas, een Generaal. En ik volgde hem daarna intensief, al hield hij mij/ons op afstand. Meneer Michels, bleef het altijd. Ook tijdens dat EK van 1988. Daar ontdekte ik dat hij geen Generaal meer was, omdat hij anderen (Gullit met name) de macht gunde. Toen merkte ik dat hij niet langer een Sfinx was, want hij streefde openheid na. Toen was hij niet de Heerser die ik meende te kennen, want hij lokte inspraak uit.

Dezer dagen wordt meneer Michels' onbuigzame karakter nogal eens belicht, maar ik zag in 1988 een vaderfiguur in hem. Hij was de groter gegroeide coach, die zag en wist dat de spelers, mits soepel geleid, tot goede prestaties zouden komen. Michels wist zichzelf weg te cijferen en te relativeren en juist daardoor was hij een grootse coach. Juist nu zou een enkele andere topcoach zich aan die meneer Michels moeten spiegelen.


Door: Kees Jansma op VIplanet.nl
« Laatst bewerkt op: 1 januari 1970, 00:00:00 door superjari »