Auteur Topic: 10-04-2003, 'Arsène, Fabio en Alex moeten nog veel leren'  (gelezen 1338 keer)

0 leden en 1 gast bekijken dit topic.

Offline superjari

  • Vriend van AjaxForum
  • Legende
  • *****
  • Berichten: 12284
  • Reputation: +1/-0
    • Bekijk profiel
    • http://www.footygoal.net
10-04-2003, 'Arsène, Fabio en Alex moeten nog veel leren'
« Gepost op: 10 april 2003, 21:45:37 »
Citaat
Wat maakt een grote trainer? Z'n successen? De prijzen en bekers die hij met zijn ploeg heeft weten te winnen? De manier waarop zijn (ex-)spelers over hem spreken, misschien? Of is het zijn voetbalvisie? De wijze waarop hij zijn elftal laat voetballen? Al deze criteria in aanmerking genomen, zullen Fabio Capello, Alex Ferguson en Arsène Wenger tot de grootsten van de afgelopen jaren worden gerekend.
Edoch, er komt nog meer bij kijken. Want een goede trainer maakt nog geen grote trainer. Een grootheid kan namelijk ook verliezen. En daar zit 'm nou net het verschil. Want wat dat betreft zijn bovengenoemde drie de voorbije maanden gezakt voor hun examen. Goed en succesvol, geen twijfel. Maar groot? Nee.

Neem Arsène Wenger. Laat Arsenal voetbal van een andere planeet spelen en boetseerde in Londen een ploeg om de vingers bij af te likken. En bovendien - normaal gesproken - in every inch a gentleman. Totdat zijn ploeg eind februari voor de tweede keer gelijkspeelde tegen Ajax en plaatsing voor de kwartfinales Champions League voor zijn Arsenal in het gedrang kwam. 'Ik zou niet willen zeggen dat het saai was, maar ze speelden wel heel erg voorzichtig en waren meer gefocust op verdedigen dan op voetballen. Het was alsof we twee thuiswedstrijden hebben gespeeld tegen Ajax.'

Nee, dan Fabio Capello. Prachtige staat van dienst, met AC Milan, Real Madrid en AS Roma achter zijn naam, én een vracht aan hoofdprijzen. Maar wat had de humeurige coach te melden nadat zijn ploeg begin vorige maand door Ajax uit de Champions League werd geknikkerd? 'Ajax heeft elke wedstrijd geluk gehad.' En: 'Het is wel leuk hoor, al die jonge talentjes, maar zonder Ibrahimovic en Chivu is dat team niet veel.'

Alex Ferguson - een levenlang Manchester United, waarmee hij alles won wat er te winnen valt - maakte het nóg bonter. Fergie huilde al tranen met tuiten nog vóór hij werd geslagen. Nadat zijn ploeg in de Champions League werd gekoppeld aan Real Madrid, wist de nurkse Schot het zeker: doorgestoken kaart, die loting, één grote poppenkast. 'De UEFA wil ons gewoon niet in de finale hebben, dat is zo klaar als een klontje', mopperde hij.

Och, och, och. 't Is me wat. Als er weer eens wordt gewonnen, dan staan ze de met borst vooruit en zijn ze zo trots als een aap met zeven staarten. Maar zit het ook maar even tegen, dan reageren ze als een verwend kind van wie het ijsje is afgepakt.

Wellicht dat Arsène, Fabio en Alex hun licht eens zouden kunnen opsteken bij Kaiser Franz, de grootste van allemaal. Want Beckenbauer won niet alleen als speler én als coach alles wat hij zich kon wensen, nee, Beckenbauer kon óók verliezen. De Europese Kampioenen van 1988 denken er nog altijd met veel respect aan terug.

Weet u het nog, die zwoele juni-avond in Hamburg? Oranje had de Mannschaft in eigen land verslagen en vernederd. En vlak voordat de Nederlandse spelersbus zou wegrijden bij het Volksparkstadion, stapte de Duitse Teamchef het vehikel binnen. 'Goed gespeeld, verdiend gewonnen, veel succes in de finale', sprak Beckenbauer tot de verbouwereerde Oranje-internationals.

Zo kan het dus ook.


Door: Geert Jan Darwinkel op VI.nl
« Laatst bewerkt op: 1 januari 1970, 00:00:00 door superjari »